De afgelegen Innu-gemeenschap Natuashish in Labrador (Canada) is enkel bereikbaar per vliegtuig of, in de zomer, per boot. Er zijn geen betrouwbare wegen die het dorp verbinden met grotere steden. Reizen is duur en er zijn vaak vertragingen, wat het voor bewoners moeilijk maakt om medische zorg te krijgen. Dit geldt vooral voor patiënten met nierfalen die afhankelijk zijn van dialyse.
Omdat er geen dialyseklinieken in deze regio zijn, moeten patiënten vaak verhuizen naar het zuiden om een behandeling te krijgen. Volgens dialysespecialist Mallory Peddle betekent dit dat mensen lange tijd gescheiden zijn van hun familie en cultuur. Voor velen is dit een grote schok. “Ze worden gedwongen hun gemeenschap te verlaten waar ze hun hele leven hebben gewoond,” zegt ze.
Dankzij de steun van enkele Rotaryclubs is daar verandering in gekomen. In de afgelopen jaren zijn immers draagbare dialysemachines geïntroduceerd in de regio, waardoor patiënten dichter bij huis behandeld kunnen worden.
De eerste inwoner van Natuashish die gebruikmaakte van deze apparatuur kon terugkeren naar zijn gemeenschap nadat hij eerder moest verhuizen voor behandeling. Met de nieuwe machine kon hij enkele maanden thuis blijven, dicht bij zijn familie, aan het einde van zijn leven. Volgens zijn dochter was hij gelukkiger dan ooit. Hij kon weer vissen en werd omringd door zijn dierbaren. Peddle trainde zijn dochter om de machine te gebruiken en hield dagelijks contact om ondersteuning te bieden. Hoewel de patiënt uiteindelijk opnieuw moest vertrekken om medische redenen, was de tijd thuis van grote betekenis.
De dialysetoestellen hebben geen watertoevoer nodig.
Voor de betrokken Rotariërs was dit ook een belangrijke mijlpaal. Mike Spurrell, die betrokken was bij het project, benadrukt dat patiënten nu in hun gemeenschap kunnen blijven. Dit biedt comfort tijdens de zware behandelingen, die meerdere keren per week plaatsvinden. De gebruikte machines hebben nog een belangrijk voordeel: ze vereisen geen lokale watervoorziening. In plaats daarvan gebruiken ze vooraf gemengde vloeistoffen, wat cruciaal is in afgelegen gebieden waar zuiver water schaars kan zijn. Volgens Anne Rowsell opent dit de deur naar toepassingen in andere afgelegen regio’s wereldwijd.
Het project ontstond nadat een gezondheidsverantwoordelijke en een Rotariër spraken over de uitdagingen rond dialyse in Labrador. In steden zoals Happy Valley-Goose Bay bevinden zich veel dialysepatiënten die afkomstig zijn uit noordelijke, geïsoleerde gemeenschappen. Samenwerking tussen Rotaryclubs, gezondheidsdiensten en lokale bestuurders was essentieel om het project te realiseren. De financiering kwam snel tot stand: in 2019 werd een eerste Global Grant-aanvraag ingediend, en ondanks de COVID-19-pandemie werd het project zonder vertraging voortgezet.
In totaal werden vier machines aangeschaft via twee Grants van samen 143.000 US$. Twee machines staan in Natuashish (waarvan één als reserve), en twee worden gebruikt voor training en vervanging. Daarnaast werden in een andere gemeenschap, Sheshatshiu, extra machines aangeschaft door een andere organisatie. Rc Port Angeles in Washington fungeerde als internationale partner. Deze regio heeft eveneens een sterke inheemse bevolking, wat de betrokkenheid vergrootte.
Eugene Hart (midden), hoofd van de Sheshatshiu Innu First Nation, praat met projectmedewerkers, onder wie Rotariër Ann Murakami (rechts).
Niet elke patiënt komt in aanmerking voor thuisdialyse. Er werd een screeningsinstrument ontwikkeld om geschikte kandidaten te selecteren. Factoren zoals medische stabiliteit, therapietrouw en de beschikbaarheid van een betrouwbare verzorger spelen een grote rol.
Het succes van dit project heeft bredere implicaties. Volgens betrokkenen wordt het nauwlettend gevolgd vanwege de mogelijkheid om het concept elders toe te passen. Het toont aan dat dialyse in afgelegen gebieden haalbaar is, mits de juiste ondersteuning en technologie beschikbaar zijn.
Bron: Rotary Canada