Zelf kreeg ze agressieve borstkanker toen haar kinderen in de lagere school zaten. Vijf jaar later lanceert Tania Braekers, met steun van Rc Zonhoven, klaskoffers om kanker bespreekbaar te maken.
Toen Tania Braekers (44) in 2021 de diagnose van een agressieve borstkanker kreeg, zaten haar kinderen Fien en Joppe nog in de lagere school. Wat volgde, was een zwaar traject van twintig weken chemotherapie, een dubbele borstamputatie en een lange weg naar herstel. Vandaag is ze genezen, maar de impact van de ziekte blijft voelbaar. “Er gaat geen dag voorbij dat ik niet aan kanker denk”, vertelt Tania. “Mensen zien dat je er goed uitziet en denken dat alles achter de rug is. Maar de vermoeidheid en de emotionele gevolgen blijven aanwezig.”
Tijdens haar behandeling merkte ze hoe moeilijk het voor scholen en kinderen was om met kanker om te gaan. Ze ging zelf naar de klas van haar kinderen om uit te leggen waarom haar haar zou uitvallen en waarom ze vaak ziek was. Leerkrachten deden hun best, maar beschikten nauwelijks over hulpmiddelen om het onderwerp bespreekbaar te maken.
Ook de reacties van klasgenootjes maakten indruk. Haar kinderen kregen geregeld te horen dat een oma, tante of buur aan kanker was overleden. “Daardoor werd kanker automatisch gekoppeld aan sterven”, zegt Tania. “Terwijl kanker ook heel vaak een verhaal van vechten en overleven is. Sommige kinderen durfden zelfs niet meer bij ons thuis te komen omdat ze dachten dat de ziekte besmettelijk was.”
Die ervaringen vormden de basis voor de Snuiterkoffer, een initiatief dat Tania op 20 mei lanceerde samen met het Hasseltse Jessa Ziekenhuis, vzw Talismanneke en met steun van Rc Zonhoven. De koffer bevat allerlei materialen die leerkrachten helpen om kanker en ziekte bespreekbaar te maken in de klas. De naam verwijst naar Snuiter, de knuffel van vzw Talismanneke, die kinderen ondersteunt wanneer een ouder ernstig ziek wordt. Voor de inhoud van de koffer werkte Tania samen met Kristel Mulders, coördinator van het Kankerplan van het Jessa Ziekenhuis, Jorane van vzw Talismanneke, lotgenoten en leerkrachten.
In de koffer zitten onder meer voorleesboekjes, een chemomutsje en emotiekaartjes waarmee kinderen kunnen aangeven wat ze voelen. “Kinderen vinden het vaak moeilijk om emoties te benoemen”, zegt Tania. “Met de kaartjes kunnen ze tonen of ze bezorgd, verdrietig, bang of opgelucht zijn. Dat vormt een vertrekpunt voor een gesprek.” Een bijzonder onderdeel zijn de zorgenknuffeltjes: kleurrijke knuffels met een ritssluiting waarin kinderen briefjes met hun zorgen kunnen stoppen. “Ze zijn gemaakt door mijn mama en andere vrijwilligers”, vertelt Tania.
“Leerkrachten kunnen regelmatig kijken of er een briefje in zit en daar vervolgens op inspelen.”
Ook een doos zakdoeken met de boodschap ‘Ween maar’ maakt deel uit van de koffer. “Kinderen mogen verdriet tonen”, benadrukt Tania. “Eigenlijk geldt dat ook voor volwassenen. We zijn vaak geneigd om te zeggen: ‘Je ziet er goed uit’, zonder echt te vragen hoe iemand zich voelt.”
In totaal werden al tachtig Snuiterkoffers samengesteld. Ze worden verdeeld via de Limburgse ziekenhuizen en kunnen worden uitgeleend aan scholen wanneer een leerling geconfronteerd wordt met een ernstig zieke ouder, broer of zus.
Met het project wil Tania vooral één boodschap uitdragen: praten helpt. “Kinderen voelen dat er iets aan de hand is, ook als je het niet benoemt. Daarom is het beter om open te zijn en hen de juiste woorden en handvatten te geven. Ik hoop dat de Snuiterkoffers ervoor zorgen dat kanker geen taboe meer is, maar een onderwerp waarover kinderen veilig kunnen praten.”
